Ünite 2: Girişimciliğin Ekonomik, Toplumsal ve Kültürel Temelleri — Önemli Kavramlar

Ekonomik kaynakları düşük üretkenlik alanlarından yüksek alanlara aktaran, kendisinin veya başkasının yarattığı yenilikleri ekonomiye kazandıran ve belirsizlik altındaki riskleri üstlenen aktif ekonomik aktördür.

Joseph Schumpeter tarafından ortaya atılan, girişimcilerin sürekli bir yenilik süreci içinde eski ve verimsiz yöntemleri terk edip, daha etkin yeni yolları ve yöntemleri devreye sokarak ekonomik yapıyı içeriden dönüştürmesi sürecidir.

Yüksek risk ve yüksek büyüme potansiyeli taşıyan yenilikçi girişimlere, projenin başlangıç veya büyüme aşamasında sağlanan finansal ve yönetimsel sermaye desteğidir. Tarihteki ilk ilkel örneği Marco Polo'nun Uzak Doğu seyahatlerindeki finansman modelidir.

Temsilciliğini von Thünen, Schumpeter ve Baumol'ün yaptığı, girişimcinin ekonomideki rolünü yenilikçilik, değişim, reform ve devrim yapma (potansiyel yaratma) işlevleri üzerinden açıklayan iktisadi yaklaşımdır.

Temsilciliğini Menger, von Mises ve Kirzner'in üstlendiği, girişimcinin piyasadaki kâr fırsatlarını sezme, karşılanmamış ihtiyaçları fark etme ve piyasa etkinsizliklerini düzeltme (potansiyeli gerçekleştirme) yeteneğine odaklanan yaklaşımdır.

Marshall, Say ve Knight gibi iktisatçıların öncülük ettiği, girişimcinin temel işlevini risk üstlenmek, kaynakları koordine etmek ve gerçekleştirdiği faaliyetlerle piyasaların dengeye gelmesine katkıda bulunmak olarak gören ekoldür.

Girişimcilerde yüksek düzeyde bulunan, hayatlarındaki olayların ve işlerindeki başarıların dışsal tesadüflerden ziyade kendi kararları, çabaları ve yetenekleri sayesinde şekillendiğine dair güçlü inançtır.

Bireyselliğin düşük olduğu, girişimcilik faaliyetlerinin aile veya grup bağlamında yürütüldüğü, işin kişisel doyumdan ziyade bir ödev olarak görüldüğü ve itibar, şeref, namus gibi sosyal statü faktörlerinin ön planda olduğu kültürel yapıdır.

Bir işletmenin hedef müşterilerine nasıl değer yaratacağını, bu değeri nasıl ulaştıracağını ve süreç sonunda nasıl sürdürülebilir kâr elde edeceğini tasarlayan, başarısı kanıtlanmış iş yapış şeklidir.

Bir markanın gücünü ve yönetim başarısını belirleyen; iş modeli, ürün kalitesi/yeniliği ve marka sinyali (iletişimi) unsurlarının bir araya gelerek oluşturduğu bütünsel yönetim çerçevesidir.