Binbir Gece Masalları'na nazire olarak yazılan Binbir Gündüz Masalları'nın ilk Türkçe çevirisi Ahmed Raşid tarafından Fransızcadan yapılarak 1867-1871 yılları arasında dört cilt halinde yayımlanmıştır.
Vladimir Propp, Afanasev'in derlemesinden seçtiği 100 masal üzerine incelemeler yaparak 1928 yılında Leningrad'da 'Morfologiya Skazki' (Masalın Biçimbilimi) adlı eserini yayımlamış ve 31 temel fonksiyon tespit etmiştir.
Antti Aarne Finlandiya, Danimarka ve Almanya'dan derlenen masallardan hareketle 1910 yılında masalları hayvan masalları, asıl masallar ve fıkralar olmak üzere üç ana kategoride sınıflandırdığı tip kataloğunu yayımlamıştır.
C. Wilhelm Von Sydow, Fin okulunun temel taşı olan urform kavramını eleştirerek 1927 yılında botanikten aldığı 'oicotypes' yani ekotip kavramını halk bilimi literatürüne kazandırmıştır.
Hintlerin en eski kutsal metinleri olan Rig-Veda'daki 1028 ilahi üzerinde çalışan Max Müller, 19. yüzyılda Karşılaştırmalı Mitoloji Bilimi'ni kurarak masalların kökenini mitolojiye bağlamıştır.
UNESCO tarafından 2003 yılında kabul edilen ve Türkiye'nin 2006 yılında taraf olduğu sözleşme, sözlü gelenekler ve anlatımları korunması gereken kültürel miras ilan etmiştir.
Macar araştırmacı Janos Honti, 1937 yılında 'Folk-liv' adlı yazısında masal tipini analiz edilebilir kılmak amacıyla üç farklı anlam önermiş ve tipin ideal bir yapı olduğunu vurgulamıştır.