Konfüçyüs, 'Bana dünyanın yönetimini bir günlüğüne verselerdi, ilk yapacağım iş kelimelerin anlamlarını sabitleştirmek olurdu' diyerek her çatışmanın arkasında kelimelere yüklenen farklı anlamların yattığını vurgulamıştır.
Strauss ve Sayles'e göre dil, temelde gerçekleri ve hissedilenleri ifade etmede kullanılan bir sembolleme yöntemidir. Aynı kelimenin farklı insanlar için farklı anlamlara gelebilmesi semantik problemlere yol açar.
Pir Sultan Abdal'ın 'Elden gelen taş değmez bana / İlle dostun gülü yaralar beni' dizeleri, iletişimde önemli olanın kelimeler değil, kurulan yürek teması ve sevgi bağı olduğunu simgelemektedir.
Yazının icadı, insan ve toplumların kültürel evriminde devrim yaratmış, merkezi bürokrasinin kurulmasına, devletlerin siyasal örgütlenmesine ve evrensel hukuk normlarının oluşmasına zemin hazırlamıştır.
Mevlana'nın 'Sen ne kadar bilirsen bil, senin bildiğin karşı tarafın anladığı kadardır' sözü, iletişimin başarısının kaynağın ne söylediğinden ziyade alıcının neyi algılayıp anlamlandırdığına bağlı olduğunu özetler.
Araştırmalar kadınların konuşma ve samimi bir dil kullanmada daha duyarlı olduğunu, erkeklerin ise dilde statü ve bağımsızlık öğelerine daha fazla yer vererek yan yana oturmayı tercih ettiğini göstermektedir.
Alıcının göndericiden gelen mesajı almak istemediği durumlarda 'tıkanık iletişim' ortaya çıkar. Bu durumda alıcı fiziksel olarak odada bulunsa bile psikolojik olarak süreçten kopmuştur ve mesaj alıcısız kalır.
İyi bir dinlemenin ve iletişimin kalitesini artırmanın temel yolu 'etkin sessizlik'tir. Bu süreç ön yargılardan arınmayı, konuşmacının sözünü kesmemeyi, not almayı ve empatik bir tutum sergilemeyi gerektirir.