P.M.S. Hacker’a göre, Wittgenstein’ın felsefe ile doğalar bilimleri arasında yaptığı ayrım doğrudan Russell’ın felsefe anlayışıyla ilişkilidir. Russell felsefeyi doğa bilimlerinin bir tamamlayıcısı ve meta disiplin olarak görmüştür.
Wittgenstein, 'Notebooks 1914-1916' ve 'Tractatus Logico-Philosophicus' (TLP) eserlerinde felsefenin aksiyom içermeyen, tümdengelim barındırmayan salt tanımlayıcı bir etkinlik olduğunu defaatle vurgulamıştır.
Doğa bilimleri karşısında sokağa bırakılan felsefenin yardımına Kant'ın eleştirel felsefesi yetişmiştir. Kant, anlama gücünün imkânları ile sınırlarını araştırma konusu yaparak bilgi ile inanma arasındaki sınırları çizmiştir.
18. yüzyıldan itibaren dünya hakkında bilgi verme iddiasındaki geleneksel felsefe ve metafizik, bu görevini gelişme gösteren doğa bilimlerine devretmek zorunda kalmıştır.
Locke ve Hume tarafından yürütülen bilgi ve anlama eleştirisi çerçevesinde, deney bilgisinin ötesindeki transandantal dünya hakkında bilgi verme ayrıcalığı felsefenin elinden kayıp gitmiştir.
19. yüzyıl sonlarında doğa bilimleri ile mantıkta ortaya çıkan bunalımlar ve akla duyulan güvenin sarsılması, akıldışı öğretilerin ve ideolojilerin felsefeyi doldurmasına neden olmuştur.
Wittgenstein Tractatus'un 4.0031 numaralı önermesinde 'Tüm felsefe dil eleştirisidir' diyerek felsefenin meşru alanını dil üzerinden yapılan eleştirel bir faaliyete indirgemiştir.
Wittgenstein TLP 4.112'de felsefenin sonucunun 'felsefi önermeler' olmadığını, aksine önermelerin açık kılınması ve aydınlatılması olduğunu açıkça ifade etmiştir.
Wittgenstein'ın TLP 6.13 numaralı önermesinde belirttiği gibi, 'Mantık bir öğreti değil, dünyanın bir aynadaki zahiridir' ve mantığın yapısı ile dünyanın yapısı ortaktır.
Wittgenstein Notes on Logic ve Notebooks eserlerinde felsefede tümdengelimlerin olmadığını, felsefenin temel bir önermeden türetilmiş zincirler içermediğini ve salt tanımlayıcı olduğunu vurgulamıştır.
Pears’a göre Wittgenstein felsefesi genel karakteri açısından Kantçı anlamda eleştireldir; Kant aklın kendi başına metafizik bilgiye sahip olamayacağını gösterirken, Wittgenstein da olgusal söylemin sınırlarını belirlemiştir.