Türkiye'de 1999 yılında ticari kazançların vergilendirilmesindeki götürü usul kaldırılmış, yerine esnafın defter tutmadan odalar aracılığıyla vergilendirildiği Basit Usul getirilmiştir.
Türkiye'de Kurumlar Vergisi oranı kurum kazancının %20'si olarak uygulanır. Bu oran, matrah ne kadar artarsa artsın değişmediği için tek oranlı (düz) tarifeye somut bir örnektir.
Ücretlilerin gelir vergisi, işverenler tarafından kaynakta kesilerek vergi dairesine ödenir. Bu sayede milyonlarca işçi yerine çok daha az sayıdaki işveren muhatap alınarak ekonomi sağlanır.
Katma Değer Vergisi gibi dolaylı vergilerde sabit oran uygulanır. Bu durum, düşük gelirlilerin yüksek gelirlilere göre bütçelerinden oransal olarak daha fazla vergi ödemesine yol açar.
Ayni ekonominin geçerli olduğu dönemlerde vergi toplama işi mültezim denilen kişilere bırakılmıştır. Mültezimler devlete peşin para ödeyip halktan fazla vergi toplayarak zulme yol açmıştır.
Vergi toplama yetkisinin doğrudan mültezime verilmesi yerine, en yüksek vergi hasılatını getireceğini taahhüt eden kişiye ihale yoluyla devredildiği eski bir tahsilat yöntemidir.
Türkiye'de 1952 yılına kadar uygulanmış olan Yol Vergisi, verginin konusu ile matrahının yükümlünün fiziki varlığı (kendisi) olduğu baş vergisi niteliğinde bir uygulamadır.