Richard A. Musgrave tarafından 1959 yılında yapılan tasnif, devletin ekonomik rollerini 'kaynak dağılımı', 'gelir dağılımı' ve 'istikrar sağlama' olarak üç ana başlık altında toplayarak literatürde klasikleşmiştir.
Tam rekabet koşulları altında çalışan serbest piyasa mekanizmasının kaynakları kendiliğinden Pareto etkin (optimal) olarak dağıtacağını öngören ve devlet müdahalesiz ideal durumu tanımlayan teoremidir.
Ünlü iktisatçı Joseph E. Stiglitz; klasik kamusal mallar, dışsallıklar ve doğal tekeller listesine 'eksik piyasalar' ile 'bilgi eksikliği' (asimetrik bilgi) sorunlarını da ekleyerek devlet müdahalesinin sınırlarını genişletmiştir.
Lorenz Eğrisi analizinde kullanılan 45 derecelik doğru, nüfusun kümülatif yüzdeleri ile gelirin kümülatif yüzdelerinin birebir eşit olduğunu gösteren ve dünyada hiçbir ülkede tam olarak ulaşılamayan mutlak eşitlik sınırıdır.
İngiliz iktisatçı A. W. Phillips, 1958 yılında yayınladığı tarihi çalışmasında işsizlik oranı ile parasal ücret artış hızı arasındaki ters yönlü ilişkiyi ampirik verilerle ortaya koyarak Phillips Eğrisi'ni literatüre kazandırmıştır.
1970'li yıllarda yaşanan petrol şokları sonrasında dünya ekonomilerinde enflasyon ile işsizliğin aynı anda yükselmesi, klasik Phillips Eğrisi varsayımlarını sarsmış ve stagflasyonla mücadelede devlet müdahalesini zorunlu kılmıştır.
Dünya savaşlarının ardından harabeye dönen Avrupa ekonomilerinin yeniden inşası ve az gelişmiş ülkelerin kalkınma çabaları, devletin 'iktisadi büyümeyi gerçekleştirme' fonksiyonunu en başat görevlerden biri haline getirmiştir.