1867 yılında vakıf mallarının miras intikali 7. derece akrabalara kadar genişletilmiş, buna karşılık vakıf sahiplerine bir defaya mahsus %15 oranında ek vergi yükümlülüğü getirilmiştir.
Avrupa devletleri ile yapılan anlaşmalar uyarınca, Osmanlı limanlarına giren yabancı mallardan sadece ilk giriş noktasında %8 gümrük vergisi alınmış ve iç dolaşımda ek vergi alınması yasaklanmıştır.
Dâhili gümrüklerin kaldırılmasıyla oluşan 35 bin keselik altın kaybını telafi etmek amacıyla Aşar vergisi oranı %10'dan %12,5'e yükseltilerek 350 bin kese ek gelir sağlanmıştır.
5 Ekim 1875 tarihli kararla Osmanlı Devleti, 5 yıl boyunca borç faizlerinin sadece yarısını nakit ödeyeceğini, kalan yarısı için %5 faizli geçici borç senetleri vereceğini duyurmuştur.
1875 mali krizinin hemen ardından padişah, devlet hazinesini desteklemek amacıyla şahsi bütçesi olan Hazine-i Hassa'dan Devlet Hazinesi'ne 7 milyon konsolit değerinde hibe yapmıştır.
10 Kasım 1879 tarihinde imzalanan anlaşmayla altı temel dolaylı verginin işletilmesi 10 yıl süreyle Galata Bankerleri ve Osmanlı Bankası'nın kurduğu Rüsum-u Sitte İdaresi'ne bırakılmıştır.
20 Aralık 1881 tarihli Muharrem Kararnamesi ile Osmanlı Devleti'nin toplam dış borç stoku 191 milyon sterlinden 106 milyon sterline indirilerek yeniden yapılandırılmıştır.
27 Mayıs 1883'te kurulan Tütün Rejisi, tütün tekelini işletme imtiyazı karşılığında Düyun-u Umumiye İdaresi'ne her yıl net 750 bin lira sabit kira ve kâr payı ödemeyi taahhüt etmiştir.
Osmanlı tahvillerinin yabancı yatırımcılar arasındaki dağılımında %40 pay ile Fransız yatırımcılar ilk sırada yer alırken, onları %30 pay ile İngiliz yatırımcılar takip etmiştir.
Osmanlı hükümeti, demiryolu inşa eden yabancı şirketlere işletilen her kilometre başına yıllık 150 bin Frank gayrisafi kâr elde etme garantisi (kilometre güvencesi) vermiştir.
Avrupa devletleri ile 1907 yılında yapılan yeni gümrük anlaşması uyarınca, gümrük vergilerinde yapılan %3'lük artıştan elde edilen ek gelir doğrudan Düyun-u Umumiye Konseyi'ne bırakılmıştır.