Fransa'da cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aday olabilmek için anayasal olarak en az otuz ili temsil eden ve seçimli görevlerde bulunan beş yüz kişinin imzasıyla aday gösterilme koşulu getirilmiştir. Bu kural, deneyimli ve yerel tabanı güçlü kişilerin aday olmasını desteklemektedir.
Bazı Latin Amerika ülkelerindeki başkanlık sistemlerinde çok partili meclis yapılarından ötürü başkanlık koalisyonları görülebilmektedir; ancak metne göre bu koalisyonların sistemi bloke edici etkisi parlamenter sistemlere kıyasla çok daha zayıf kalmaktadır.
ABD yürütme yapısı, federal devlet ile federe devletler arasında hiyerarşik olmayan, yetkilerin paylaşıldığı bir federal anlayışa dayanır. Federe devletler düzeyinde yerel yönetimler güçlü yetkilerle donatılmış olup iktidar yerel, federe ve federal düzeyde parçalanmıştır.
ABD’de ulusal düzeyde hiyerarşik bir parti örgütlenmesi yoktur ve seçimler dar bölge çoğunluk sistemine dayanır. Yalnızca bir kişinin seçildiği bu seçim çevreleri, senatörlerin ulusal parti disiplininden ziyade seçildikleri bölgenin taleplerini önceliklendirmesine yol açar.
Fransa'nın iki kamaralı yasama sisteminde Senato kanadı, yerel meclislerin temsil edildiği kritik bir organdır. Bu yapı, merkeziyetçi devlet yapısına rağmen yerel siyasetçilerin ulusal politikada söz sahibi olmasını ve otoriter eğilimlerin önlenmesini sağlar.
İzlanda Anayasası cumhurbaşkanına güçlü yetkiler tanımasına rağmen, uygulamada cumhurbaşkanları bu yetkileri kullanmaktan kaçınarak parlamentoya öncelik veren bir tutum sergilemiş ve sistem pratikte parlamenter sistem gibi işlemiştir.
ABD’de seçim kampanyalarının maliyetinin yüksek olması ve devlet hazine yardımının oldukça sınırlı kalması, siyasi partileri ve siyasetçileri baskı grupları ve etnik lobilerle düzenli ilişkiler kurmaya ve pazarlıklar yapmaya yönlendirmektedir.