Post-endüstriyel toplumun gelişi en önemli dönüşümü büyük ölçüde istihdamda
yapısal değişmeler şeklinde kendisini göstermiştir. Bilindiği gibi endüstri toplumunun
gelişiyle birlikte istihdam içinde tarımın payı çok büyük ölçüde gerilemiş ve endüstrinin payı
ise toplam üretimde olduğu gibi istihdam içinde de artmıştır. İstihdam içinde endüstrinin
payının da çok köklü bir şekilde gerilemeye başladığını görüyoruz. Buna karşılık hizmet ve
enformasyon-bilgi sektörünün giderek güçlendiğine tanık olmaktayız. Bütün bunlar da
göstermektedir ki, endüstri toplumları istihdam alanında da çok köklü bir değişimi
yaşamaktadırlar. Gelecekte insanların önemli bir kısmı artık yepyeni vasıfları gerektiren işler
de çalışacaklardır. Yine geleceğin toplumunda endüstri sektörünün yerine, insan ilişkilerinin
ön plana çıktığı, enformasyon/bilgi toplumu işlerinin ağırlık kazanması, gerek işletmelerin
gerekse çalışanların dünyaya bakışını, hatta topyekün ülkelerin ideolojilerini çok daha fazla
değiştirecektir.
Buna karşılık kitle üretimine ve standartlaşmaya dayanan endüstri toplumunun
çözülüşü ve yerine çok farklı teknolojilere ve standartlıktan uzak çeşitliliğe ve esnek üretim
biçimine dayanan enformasyon/bilgi toplumunun gelişi, çok büyük ölçüde çalışma
şekillerindeki standartlaşmayı da bozmuştur. Yeni çalışma şekillerinin en yaygını olan part
time çalışma, iş gücünün önemli bir kısmını oluşturmaktadır. Yeni toplumun standart çalışma
düzenine dayanan kitle üretimi yapan endüstrilerinde, artık yeni işlerin yaratılmaması ve
kadın iş gücünün doğasına klasik endüstri işlerinden daha uygun olan hizmet sektörü işlerinin
artışı, kadın iş gücüne çalışabilmesi için daha uygun bir ortam hazırlamıştır.
Endüstriyel mal üretiminin egemen olduğu endüstri toplumundan bilgi ve hizmet
üretiminin egemen olduğu enformasyon/bilgi toplumuna geçişte işçi profili de çok büyük
ölçüde değişmektedir. Daha önce Mallet, Touraine, Bell gibi sosyologlar tarafından “yeni
işçi” olarak adlandırılan bir sınıf, post-endüstriyel dönüşüm sürecine paralel olarak
gelişmiştir. Bugün ise daha çok “bilgi işçileri” olarak adlandırılan yeni çalışan sınıf, “bilgi
üreticileri” (Bilim adamı, mühendis, doktor, hukukçu vb.), "bilgi taşıyıcıları" (öğretmenler,
profesyonel iletişim işçiler, kütüphaneciler vb.), “bilgi işlemcileri” (idari işler ve sekreterlik
vb.) “altyapı personeli” (makine oparatörleri, bakım personeli vb.) şeklinde oldukça geniş bir
alanı kapsamaktadır.
