Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde ergonominin tarihsel gelişimi, tanımı, alt uzmanlık alanları, antropometrik tasarım ilkeleri, işe bağlı mesleki kas-iskelet sistemi rahatsızlıkları ve ergonomik risk değerlendirme yöntemleri ele alınmıştır. Ergonominin temelleri 18. yüzyılda Bernardino Ramazzini ve 19. yüzyılda Wojciech Jastrzebowski ile atılmış, Taylor, Gilbreth çifti ve Douglas gibi isimlerin çalışmalarıyla gelişerek II. Dünya Savaşı sonrasında resmen tanımlanmıştır. Günümüzde ergonomi; bilişsel ergonomi, antropometri, iş fizyolojisi ve biyomekanik olmak üzere dört ana uzmanlık alanına ayrılarak insan ile iş arasındaki uyumu optimize etmeyi hedefler.
Ünitede ayrıca, iş istasyonlarının ve araçların tasarımında kullanılan antropometrik ilkeler ile statik ve dinamik ölçüm yöntemleri incelenmiştir. Tasarım sürecinde uç değerlere, ayarlanabilir aralıklara ve ortalama değerlere göre tasarım ilkeleri uygulanmaktadır. İşe bağlı mesleki kas-iskelet sistemi rahatsızlıklarının gelişiminde rol oynayan fiziksel, psikososyal ve bireysel risk etkenleri açıklanarak, bu risklerin önlenmesinde proaktif ergonomi programlarının önemi vurgulanmıştır.
Son olarak, işyerindeki ergonomik risklerin belirlenmesinde kullanılan kişisel anketler, sistematik gözlemlere dayalı yöntemler ve direkt ölçüm yöntemleri sınıflandırılmıştır. Gözleme dayalı yöntemler arasında yer alan RULA ve REBA gibi postür analiz araçlarının, çalışanların maruz kaldığı risk düzeylerini belirlemedeki ve işyeri koşullarını iyileştirmedeki kritik rolü üzerinde durulmuştur.