Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde ilk olarak gelenekçi romanın tanımı ve temel özellikleri ele alınmıştır. Buna göre gelenekçi roman; toplumun kültürel, dinî ve millî değerlerini kurmacaya taşıyan, klasik olay kurgusuna, kronolojik zamana ve tanrısal bakış açısına sahip eserlerdir. Etik kaygıların gözetildiği bu türde yerel söyleyişler ve doğrudan mesaj verme kaygısı öne çıkar. Devamında Türkiye'de gelenekçi romanın 1950'li yıllardaki gelişimi incelenmiştir. Çok partili hayata geçişle birlikte Batılılaşmanın sorgulandığı bu dönemde Cengiz Dağcı, Korkunç Yıllar ve Yurdunu Kaybeden Adam gibi eserleriyle Kırım Türklerinin yaşadığı acıları Türkiye Türkçesiyle kaleme alarak önemli bir örnek oluşturmuştur. 1960'lı yıllarda siyasal çalkantılarla birlikte dinî ve millî duyarlıklar romanda daha serbest ifade edilmiştir. Tarık Buğra, Küçük Ağa, İbiş'in Rüyası ve Osmancık gibi nitelikli eserleriyle bu döneme damgasını vurmuştur. 1970'li yıllarda ise Abbas Sayar, Bahaeddin Özkişi, Sevinç Çokum, Mustafa Necati Sepetçioğlu ve Yavuz Bahadıroğlu gibi isimler Anadolu'yu, tarihî süreçleri ve Türk kimliğini işleyen eserler vermiştir. Son olarak 1980 sonrası dönemdeki çağdaş yönelimler ele alınmıştır. Bu süreçte Mustafa Miyasoğlu, Rasim Özdenören, Mehmed Niyazi, Nazan Bekiroğlu, İskender Pala ve Sadık Yalsızuçanlar; hidayet romanları, tasavvufi derinlik, divan edebiyatı motifleri ve tarih bilinci aşılayan eserlerle gelenekçi romanı zenginleştirmişlerdir.