Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde, Tanzimat Dönemi’nde eleştiri anlayışının doğuşu ve I. Kuşak sanatçılarının bu alandaki çalışmaları ele alınmıştır. İlk olarak Tanzimat Dönemi’nde eleştiri ve I. kuşak genel anlayışı incelenmiş; sosyal fayda prensibi çerçevesinde eski edebiyatın dil, üslup ve içerik yönünden neden yetersiz kaldığı değerlendirilmiştir. Bu sürecin gazete ve mukaddimeler aracılığıyla yürütüldüğü, edebiyatın ahlak ve toplumsal hayatla ilişkilendirildiği vurgulanmıştır.
Devam eden bölümde Şinasi ve eleştirileri ele alınmış, sanatçının sadeleşme çabaları, basın hayatındaki öncülüğü, ilk edebî tartışma olan Mes’ele-i Mebhûsetü’n Anha ve tezkire anlayışına getirdiği modern yenilikler açıklanmıştır. Ardından Türk edebiyatının ilk eleştirmeni kabul edilen Namık Kemal’in divan edebiyatına yönelik eleştirileri, lisan ve şiir hakkındaki görüşleri, Harâbât karşısındaki tutumu ile tiyatro ve roman hakkındaki kuramsal düşünceleri incelenmiştir.
Ünitenin ilerleyen kısmında Ziya Paşa’nın Şiir ve İnşa makalesi ile Harâbât Mukaddimesi arasındaki çelişkili görüşleri, halk şiiri ile divan şiiri ekseninde yaşadığı ikilemler aktarılmıştır. Son olarak Ahmet Midhat Efendi’nin sade dil anlayışı, Doğu-Batı sentezi, Emile Zola’ya yönelik eleştirileri, Dekadanlar tartışması ve dünya klasiklerinin çevrilmesi gerekliliğini savunduğu Klasikler Tartışması detaylı bir şekilde ele alınmıştır.