Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde Tanzimat ikinci kuşak edebiyatında tiyatro türünün gelişimi ve Recaizâde Mahmut Ekrem’in öncü çalışmaları ele alınmaktadır. Ekrem, Afîfe Anjelik ve Atala gibi Batılı kaynaklardan uyarladığı eserlerle tiyatroda tabiat unsuruna kapı aralamış; ardından Vuslat ve Çok Bilen Çok Yanılır ile yerli hayata ve toplumsal meselelere yönelmiştir. Yazarın tiyatro tekniği, ilk eserlerindeki acemiliklerden sonra yerli ve başarılı bir komedi anlayışına evrilmiştir.
Ardından Abdülhak Hâmit Tarhan’ın sahnelenmekten ziyade okunmak için kaleme aldığı, tarihsel ve siyasi temaların ağırlıkta olduğu eserleri incelenmektedir. Hâmit, tiyatroyu fikirlerini ve yönetim eleştirilerini ifade eden bir araç olarak kullanmış; tarihî, siyasi ve felsefi dairelerde zengin bir külliyat oluşturmuştur. Bölümün devamında Sami Paşazâde Sezai’nin Şîr adlı trajedisi ve Muallim Naci’nin bürokrasiyi eleştiren Heder adlı eseri üzerinde durulmuştur.
Son olarak Recaizâde Mahmut Ekrem’in edebiyat kuramcısı kimliği ve Ta’lîm-i Edebiyat eseri değerlendirilmiştir. Bu çalışma, Arap belagatinin etkisini kırarak edebiyatı estetik ve psikolojik bir zemine taşıması, yeni neslin modern bir edebiyat bilinciyle yetişmesini sağlaması bakımından Tanzimat edebiyatının en önemli teorik metinlerinden biri olarak öne çıkmaktadır.