Kant sonrasında felsefe sahnesinde yükselen idealizm, tarihsel ve kültürel bağlamda Alman idealizmi olarak kabul edilmelidir. Bu durum, Alman düşüncesinin romantisizm akımından aldığı derin etki ile açıklanır; nitekim Avrupa'da İngiliz, İskoç ve Fransız aydınlanma geleneklerinden farklı bir Alman düşünce geleneği mevcuttur. Alman idealizminin kurucusu olarak kabul edilen Fichte, Kant’ın 'Pratik Aklın Eleştirisi' eserini okuduktan sonra felsefi bakış açısının kökten değiştiğini ifade etmiştir. İlk bakışta idealizmin bir ahlâk akımı olduğu düşünülebilirse de, esasen rasyonalizmin çok daha radikal ve kapsamlı bir biçimi olarak karşımıza çıkar. Fichte felsefesinde özgürlük kavramına merkezi bir işlev yüklemiştir. Kantçılıktaki özerklik (otonomi) anlayışına benzer şekilde, özgürlük ve Ben kavramlarının birleşimi bir kişilik meydana getirir; ancak idealizm özgürlükten ziyade Ben kavramını merkeze alarak sistemi inşa eder. Alman idealizmi, özne-nesne ikiliğini 'ben' ve 'ben-olmayan' şeklinde yeniden formüle eder. Özne doğal olarak ben iken, nesne ben-olmayan şeklinde belirlenir. Descartes'ın 'ben' kavramını merkeze alan modern düşünce çizgisi, Kant tarafından eleştirilerek daha sofistike hale getirilmiş, idealistler ise bu benliği mutlaklaştırma yoluna gitmiştir. Alman idealizminin ilk aşaması Fichte ile başlarken, romantisizmin etkilerini en yoğun şekilde barındıran ikinci önemli figür Schelling olmuştur. Schelling'in idealizmini besleyen temel alanlar tarih ve sanattır; o, doğayı cansız bir mekanizma değil canlı bir organizma olarak ele almıştır. Alman idealizminin zirvesi olan Hegel ise idealizmin gelişim sürecini sistematize ederken Fichte'yi öznel, Schelling'i nesnel, kendisini ise mutlak idealizmin temsilcisi olarak konumlandırmıştır. Hegel’in mutlak idealizminde sanat, din, doğa ve ben harmanlanmaktadır. Hegel, Kant'ın felsefesini körü körüne takip eden biri olmaktan ziyade onu aşmaya çalışan bir filozoftur. Kant'ın antinomi (çatışkı) olarak gördüğü aklın sorunlu kısımlarını Hegel, diyalektik bir gelişim süreci içinde son derece anlamlı ve zorunlu bulur. İdealizm akımı, Kant'ın 'ding an sich' (kendinde şey) olarak nitelediği kavramın bile bir kavramsallaştırma ürünü olduğunu savunarak, kendinde şeylerin özneden bağımsız birer mutlak sınır olamayacağını ve bu negatif unsurların pozitif bir felsefi zeminde kullanılmasından yana tavır almıştır. Yeni-Kantçılık, Kant’ı yorumlamada aşırı ileri giden idealizm ve pozitivizm gibi ekollere karşı bir tepki olarak doğmuştur. İdealizmin, Kant’ın epistemolojik sınırlarını aşarak her alana kendi mutlak görüşlerini dayatması bu akımın doğmasında tetikleyici olmuştur. Yeni-Kantçılık kendi içinde yeknesak, tek tip bir yapı arz etmez; aksine farklı sosyal bilim dallarında ve okullarda temsil edilmiştir. Bunlar Fizyolojik Okul (Helmholtz, Lange), Heidelberg Okulu (Windelband, Rickert), Marburg Okulu (Cohen, Natorp, Cassirer), Sosyolojik Yeni-Kantçılık (Georg Simmel) ve Göttingen Okulu (Nelson)'dur. Georg Simmel gibi Alman sosyolojisinin kurucularının bu ekol içinde yer alması, Yeni-Kantçılığın sosyal bilimlerde ne denli güçlü bir kök saldığını gösterir. Kant'ın sadece epistemolojik değil, etikten siyasete uzanan bütünsel eleştirileri bu yayılımı hazırlamıştır. Saf Aklın Eleştirisi başta olmak üzere Kant'ın eleştirileri, insanın gerçekliğe bakış açısını kökten belirlemiş, bu belirleyicilik de Yeni-Kantçı okulların farklı disiplinlerde inşasına zemin hazırlamıştır. Descartes’ın 'Düşünüyorum o halde varım' formülasyonu felsefenin merkezine düşünen özneyi koymuştur. Ancak Kant, bu problematik idealizmi eleştirmiş, salt düşünmeden hareketle Ben'in varlığının kanıtlanamayacağını ve düşünenin ne olduğu sorusunun havada kaldığını savunmuştur. Kant, öznenin düşünme işlevini kabul eder ancak Ben’in varlığına doğrudan bir bilgiyle ulaşılamayacağını, Ben'in bilgiyi kuran bir yargı imkânı olduğunu belirtir. Bu durum teorik ve pratik akıl, fenomenal ve numenal dünya şeklinde ikili bir bölünmeye yol açmıştır. Jacobi, Kant'ın mental etkinlik içinde kendinde şeyden bahsetmesinin çelişkili olduğunu, bunun solipsizme yol açacağını savunmuştur. Ona göre duyarlılık dahi bilince bağlıdır ve özneden bağımsız bir nesne kavrayışından söz edilemez. Schulze ve Maimon ise Kant'ın felsefesindeki düalist yapıya ve kendinde şey ile tasavvur arasındaki dengesizliklere sert eleştiriler yöneltmiştir. Reinhold ise Kant’ın felsefesini bilimsel bir sistem haline getirmek amacıyla tasavvur ve öz-bilinç kavramları üzerinden Fichte'ye giden yolu açmıştır.