Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde, XV. yüzyıl Türk edebiyatında mesnevinin genel durumu, türleri ve dönemin önde gelen eserleri ele alınmıştır. İlk olarak bu asırda dilin kullanımı, üslup, aruz kalıpları ve kafiye düzeni bakımından önceki döneme göre sağlanan büyük ilerlemeler ile şairlerin mesnevi yazmaya verdiği önem anlatılmıştır. Şeyhî, Süleymân Çelebi ve Şâhidî gibi isimlerin öncülüğünde mesnevi sahasında eser kaleme almanın estetik anlayışı vurgulanmıştır.
Devam eden bölümde dinî, ahlakî ve tasavvufî mesneviler incelenmiştir. Bu kapsamda Süleymân Çelebi’nin Mevlid adıyla meşhur Vesîletü’n-necât'ı, Yazıcıoğlu Mehmed’in Muhammediyye'si, mi'râc-nâmeler ve tasavvufî aşkı işleyen çeşitli manzumeler ele alınmıştır. Ardından aşk mesnevileri başlığı altında, İran edebiyatının klasik çift kahramanlı hikâyelerinin Anadolu'da nasıl yerlileştirildiği üzerinde durulmuş; Hamdullâh Hamdî’nin Yûsuf u Züleyhâ'sı, Şeyhî’nin Hüsrev ü Şîrîn'i ve Edirneli Şâhidî’nin Gülşen-i Uşşâk'ı gibi önemli aşk mesnevileri tanıtılmıştır.
Son bölümde ise tarihî, destanî ve menkıbevî mesneviler ile çeşitli konulardaki diğer eserler özetlenmiştir. İskender ve Behrâm-ı Gûr hikâyeleri, tasavvuf büyüklerinin menkıbeleri, manzum Osmanlı tarihleri ve gazavât-nâmeler bu grubun öne çıkan örnekleri arasında yer almıştır. Ayrıca sergüzeşt-nâmeler, ilk şehir-engîz örnekleri, Şeyhî’nin mizahi şaheseri Har-nâme ile Bedr-i Dilşâd ve Antepli İbrâhîm Bâlî’nin ansiklopedik nitelikteki eserleri ünitenin son konularını oluşturmuştur.